Basuto ve Damdaki Kuşçular

Haberlere Geri Dön Okunma Hiti. : 222

1 Yorum Beğen | 1

Sevgili Lale Aktay'ın, vericili leyleği kontrole gittiğinde yaşadıklarını kaleme aldığı, içimizi ısıtan yazısını sizlerle de paylaşıyoruz.

Temmuz ayından bu yana Almanya’dan Türkiye’ye kadar 5 ülke sınırını geçerek 3359 km yol kateden Basuto, ağustos ayından bu yana ülkemizde. Akdeniz’in serin ve güneşli kışını sevmiş olmalı ki, aralık ayından itibaren de Adana’nın sulak alanlarında, nehirlerinde takılıyor.

Sevgili Fikret abimizin telefonu ile Basuto’yu gözlemlemek, her şeyin yolunda olduğuna emin olmak için pazar günü keyifli bir kış güneşi eşliğinde macera yaşadık Özgün, Yasin ve Kahve ile. Seyhan Baraj Gölü etrafında ve şehir çöplüğünde zaman geçiren Basuto ziyaret edeceğimiz zaman çöplük alanındaydı. Alan etrafında pek çok noktadan bu geniş alanı görmeye çalışsak da sadece bir kısmını görebiliyorduk ve uzaktan tek bir leylek görmüştük. Bunun da Basuto olup olmadığı anlaşılmıyordu. Yoğun yağışlı bir dönemin hemen sonrası olduğu için her yer çamurlu. Neredeyse tüm çukurlarda da su birikmişti. Biraz genişçe olan yerler adeta küçük birer sulak alan görünümündeydi.

Çöplüğün dört bir yanında leyleği görebileceğimiz daha iyi bir yer aradık ancak uçmadığı sürece mümkün değildi. Sonra birkaç kilometre ötede bulunan binaları gözümüze kestirdik. Kuş bakışı da olsa görelim, iyi olduğuna emin olalım yeter dedik. Önce alana daha yakın olan inşaatlara baktık ama oradan bir şey çıkmadı. Daha geride bulunan binalardan birinde yaşayan ve bizimle gelen arkadaşımız Yasin’in kuzeni Cebrail vardı. Şansımıza o an evdeydi, siteye giriş yapabildik sayesinde.

Ama bu yeterli değildi, binaların damına çıkmak için site yönetiminden izin alıp kapıyı açtırmak gerekiyordu. Cebrail sağolsun pazar günü demeden yoğun bir telefon trafiği sonrası halletti hepsini. Sonrası malum…damdaki kuşçular

14 katın üstünde, damda teleskop ve dürbünlerle başladık aramaya. Alanın sadece bir kısmını görebiliyorduk çıktığımız damın açısından dolayı. Alana kuş uçuşu mesafemiz 2-2,5 km. Alanda suyun birikip birer sulak alan görünümü aldığı birkaç yer görüyordum. İlkinde martılar vardı. Sadece teleskopla baktığınız noktaya odaklandığınızda oranın katı atık bertaraf tesisi olduğunu unutuyorsunuz. İkinci bir birikintiye çevirdim teleskobu, leylekler işte buradaydı. Soldan sağa doğru sırayla her bir leyleğin sırtı ve bacaklarına dikkatlice bakıp halka ve verici görmeye çalıştım. Toplamda 5 leylek vardı, ilk dördünde herhangi bir şey görünmüyordu ve leylekler dinlenme halindeydi. Bu arada leyleklerin olduğu su birikintisinin tümünü göremiyorum öndeki binadan dolayı. Tam beşinci leyleğe geldim, heyecanla “bu o, bu Basuto” diye paylaşırken, leylek sağa doğru hareket etmeye başladı beslenerek ve kadrajdan çıktı. Açımızdan dolayı nereye gittiğini ve ne yaptığını göremedik haliyle.

Soğuk ve güneşin bir arada olduğu keyifli bir gün. Pes etmek yok. Bir başka bina için de izin alındı, belki biraz daha fazla alanı görürüz diyerek. Leylekler su birikintisinden ayrılmış, uzaklaşmışlardı. Birkaç saatlik sabırlı bir gözlem ve bekleyiş sonucunda leyleklerin üçü tekrar suya gelmişti ve biri Basuto idi. Uzak da olsa fotoğrafını almış, iyi olduğunu görmüş ve biraz daha gözlemleme fırsatı bulmuştuk.

Tabi damdan Fikret abiye bağlanıp, ona güzel haberi vermeyi de ihmal etmedik.

Kuzeyimizde uzaklardan tepesi karlı Toroslar, önümüzde ise puslu Çukurova görünürken Basuto’yu sağlıklı görmenin mutluluğu ile dönebilirdik artık.

Bu manzaraya Cebrail’in oğlu Cihan’ın demlediği çayın da eşlik ettiğini yazmazsam eksik kalır.

Yasin, Cebrail, Cihan ve site yönetimine çok teşekkür ederiz herşey için…

Herkese sağlıklı, mutlu ve bol kuşlu, leylekli yıllar!

https://www.facebook.com/groups/LEylekEL/

Yorumlar

Direkt olarak yorum yaz.

DİĞER HABERLER