Değerli üyemiz Çetin Çeki (cheko), kuşçuluğun, hasta yatağımızda bile bizi hayata bağlayan ne kadar keyifli bir uğraş olduğunu çok güzel bir yazıda dile getirmiş.

Sizleri bu güzel yazı ile baş başa bırakıyor, Çetin Bey’e geçmiş olsun dileklerimizi iletiyoruz.

“Kemerburgaz’da hava soğuk ve karanlık... Az önce kar yeniden başladı... Biz Akdenizliler için, iç karartıcı bir durum... 2016’nın Ocak ayı, 26 Ocak Salı...

Zaten bir haftadır soğuk algınlığı ve de herhalde gripten yatıyorum.. Sevmeyerek içtiğim bir ton ilaç da cabası... Eşim, bırakın pencereyi açmamı, pencere önlerinde bile fazla durmamı istemiyor... Neredeyse bir haftadır aralıklarla kar yağıyor....

Çalışma odamdaki koltukta uzun oturuyorum... Şimdi hayatta olmayan aile büyüklerimiz; başta annem çok kullanırlardı bu deyimi... Anlayacağınız, bir yandan sıkıntıdan patlıyorum, bir yandan da şuracıkta birkaç dakika kestirebilir miyim diye düşünüyorum...

Bir ara baktım derin bir sessizlik var... Sürekli olarak çalışma odamın penceresinde olan kuşlardan eser yok... Bunlar bu kadar mı etkilendiler, kardan diye kalkıyorum yerimden... En azından sağlıklarından ve de varlıklarından haber almalıyım... Pencerede bir karaltı gördüler mi hemen hareketleniyorlar, yeni yem geldi diye düşünüyorlar...

Bakıyorum pencereden kimseler yok... Karşıdaki akasya ağacının dalları arasında bir karaltı var sadece... Sırtı dönük, zar zor seçiliyor; önce bizim kadrolu kargalardan biri sanıyorum... Bir ara hafifçe kafasını çevirince ayılıyorum, bu bir yırtıcı.... Demek bizim kadrolular bu yüzden araziye uymuşlar...

Hasta da olsa, yorgun da olsa, ‘Kuşçu’ dediğin bu fotoğrafı çeker diyor Şeytan...

Önce bir makina bulmalıyım, D800 neredeyse el altında, yeni objektifi de (200-500) buluyorum ekipmanların arasında. Yavaş yavaş makinayı hazırlarken bir yandan da söyleniyorum kendi kendime, ‘bu kuşlar benim peşimi bırakmayacak’...

Hastalıktan yeni kalkmışım, pencereyi de açamam, ne yapalım camın arkasından ne çıkarsa bahtımıza.... Birkaç kare çekiyorum... Kuşun sırtı dönük, aramızda görüntüyü daha da bozmaktan başka bir işe yaramayan onlarca irili ufaklı dal... Sonuç fotoğrafçı deyimiyle çamur gibi...

İşin zor dostum diyorum, gerçekten zor; kollarımda koca makinayı kaldıracak güç yok ama kafam da çalışıyor... Bu fotoğrafı her zamanki gibi çekemezsin diyorum. Diyafram öncelikli ve de auto focus’la bu iş olmaz... Hem de hiç olmaz... Arada dallar var... Fonda kar... Kolay gelsin....

Bereket versin bizim Vagrant (raslantısal konuk) pek bir sabırlı.... Orada öyle duruyor.... Kadrolular da saklandıkları yerden bunu kesiyorlar herhalde çıtları çıkmıyor...

Sonunda netleme de dahil tüm ayarlar ellerimden öpüyor... Kuşun kafasına odaklanıyorum... Bunu yapabilmek için de makinayı neredeyse kafamın üzerine kaldırmam gerekiyor... Başlıyorum telkinde bulunmaya , ‘hadi çevir kafanı’ ‘hiç mi merak etmiyorsun çevrende olup biteni’. Birinci deneme başarısız...

Ara veriyorum, biraz soluklanıp yine deneyeceğim... Eşim geliyor ne oluyor diye.... Anlatıyorum, ziyaretimize bir yırtıcı gelmiş, bir ‘Doğan’ olabilir diyorum...

Biraz sonra içeriden kahkahalar yükseliyor.... Kızım telefonda benim nasıl olduğumu sorunca Eşim de aynen şöyle demiş: Baban bir Doğan bulmuş onunla ilgileniyor... Kızım dehşete düşmüş bu yaştan sonra şahin ile doğan ile ne işi olabilir, gül gibi arabası var... Arabalarla ilgilendiğimi sanmış, annesi işin aslını anlatınca kahkahalarla gülmüşler...

Gördün mü gerçek Doğan kardeş, (Doğan görünümlü Şahin değil) ele güne karşı rezil etme bizi deyip bir daha, bir daha , bir daha denedim...

Sonunda bir ara kafasını çevirdi sanki. Bir turuncu ışık parlar gibi oldu... Asıldım deklanşöre... Meğer neredeyse bizim Vagrant ile göz göze gelmişiz...

D800 de üzerine düşeni yapmış.... Bu şartlarda mucize gibi iki kare....

Şimdi geldik işin en keyifli yanına... Bu resimli romanın adını koymak gerek..

İşte seçenekler:

-KUŞÇU DEDİĞİN BU FOTOĞRAFI ÇEKER diyor ŞEYTAN....

ya da,

-HASTA KUŞÇU’NUN ALADOĞAN’LA İMTİHANI....”