Hikayemin Kahramanı: YALIÇAPIKINI

Bartın Amasra\ da bir yaz tatili ve otelde yapılan sabah kahvaltısı...
Sabah serinliğinde biraz üşümüş ve camekanın dibindeki masada, kahvaltı sofrasına kurulmuştum. Amasra\ da güneş denizin arkasından doğuyor diye önümdeki manzarada denizi de seyretmek çok keyifli olacaktı. Çayımızı yudumlarken camekanı farketmeyen bir kuş, çok sert bir şekilde cama çarptı ve hemen önüne düştü. Önce korktuk ama sonra yerde kıpırdaman duran cansız sandığımız bir bedeni görünce hemen kapıya koştuk ve tam yanında durduk. Biz koşarken o da toparlanıp ayaklarının üzerinde durmuştu.
Sesleri, ötüşleri her zaman ilgimi çeken kuşlardan bu kadar renklisini hiç görmemiştim. Tabi haline çok üzüldüm. O dönem google\ da fotoğrafını çekip türünün ne olduğunu öğrenme gibi bir teknoloji de yoktu. Tabi MERLIN\ de yoktu. Ya da ben daha tanışmamış da olabilirim.
Elime aldım ve onu ürkütmeden sevmeye başladım. Burun tarafından kan geldiğini gördüm ve biraz kaseye su koyup uzun gagasını suya değdirdim ve kanı temizledim. hiç kıpırdamıyordu. sadece kalp atış hızı çok fazlaydı diyebilirim. Ellerimi açtım ama uçup gidecek gibi değildi. Nitekim kıpırdamadan duruyordu.
Sakinler diye üstü açık bir kutuya koydum. Amasra\ da veteriner aradım ama yoktu. Bu arada otel hizmetlileri \ Abi çok çarpıyor bunlar bu cama\ dediler. Ben de kızdım tabi madem çok çarpıyorlar bir çözüm bulamadınız mı dedim. O kadar güzeldi ki insan kıyamıyor gerçekten!
Sonra en yakın veterinerin Bartın Merkez\ de olduğunu öğrendim. Tatilimin son günü Amasra içlerinde dolanmayı planlamıştım ancak böyle bir durumda önceliğim bu sarı-mavi renkli uzun gagalı güzeller güzeli kuşu tedavi ettirmek oldu. Kutu açıktı hiç kaçmıyordu. Çok korkmuştu orası belliydi. Acaba dedim açlığı var mı? Bartın Merkez\ de yaklaşık 20 dakikalık yolumuz vardı. Maalesef ilk akla gelen kuşun ekmek yiyeceğidir!!! Ben de minik ekmek parçaları verdim. Tabi kuşumuz tenezzül bile etmedi :)
Yol boyunca acaba tedavi ettirip ben mi bakmalıyım diye düşünmedim değil! Tabi ekmek parçalarından hiçbirini yemediği görünce ona bakarım düşüncesi yerini zarar veririm endişesi kapladı.
Kendime de çok kızdım. Böyle güzel bir canlıyı neden tanıyamadım, neden türünü bilemedim, neden ona bakamadım? gibi sorularla kendimi üzdüm diyebilirim.
Veterinere gelince önce kuşun türünün ne olduğunu sordum. Veteriner Hekimin sözleri hala kulaklarımda: Çok güzel kuş dimi? o bir YALIÇAPKINI. Tam bir balık avcısı, çok keskin gözleri var ama bu camekanlar onların dikkatini dağıtıyor. Merak etmeyin biraz ürkmüş. Birkaç güne toparlar onu doğaya salarız.
Yalıçapkını...
Tam bir balık avcısı...
Kingfisher...
Ben de ekmek verdim hayvancağıza...
İşte bu utanç duygusuyla başladı hikayem...
Belki ona faydam dokunmadı ama onun bende büyük bir farkındalık yarattığı kesin...

Paylaşmak istedim...
Sevgiler