Sis çökmüştü.
Ve
Hafif karanlıkta
Keskin esen soğuk rüzgarlara direniyordum..
Çatıların ufuklarında
Parlak gözleriyle baykuşun sesi yankılanırdı
Ve
Sobamın müşfik kucağına
Yaslanırdım..
Terlenen mavi duvarlarımda
Rutubetin kokusu dost olurdu..
Dizlerimle kavgalı olsa da
Bir dost gibi masama uzanırdı.
Bir kadeh kaldırırdı sislere
Bir de baykuşların sesine
Kış sakince yanaşırdı
Yanmakta olan sevdama
Sessizliği bozan telgraftan
Birer birer dökülürdü harfler
Ay ışığında birleştirirdim
Hecelerdim
Hecelerin sonunda yine hüzün gülerdi.
Adem DEMİR