Uzun zamandır
Kendimden uzak
Sende yaşıyordum.
Alışıyordun dizelerime
Yağmursuz kentime
Ve
Bozkırın tenha tepelerine
Sabahın beşinde
Uzanırdım.
Yanı başımda
Yeni biçilmiş
Arpa tarlalarının sapının kokusunu
Dost edinirdim
Ve
Biraz daha nem biriktirdi.
Beyaz gökyüzünün
Altında uzandım tekrar
Usulca gayret ettim
Bozkırın sussuz topraklarında.
Ve seni düşündüm
Alıçın gölgesinde
Yine sen de kaldım.